Zafrapowało mnie, jak wiele osobistych doświadczeń wniósł Cooper w tworzenie fabuły, postaci, miejsc i wątków historii o wielkim gorylu. (…) Sam przeżeglował pół świata, wędrował przez prastare dżungle, był świadkiem mrocznych rytuałów, przez pewien czas żył wśród „dzikich” ludów (wyraźnie bliższych mu niż cywilizowane), a nawet odwiedził zamieszkaną przez gigantyczne jaszczury daleką wyspę, przypominającą zaginiony świat! Świetnie znał też Nowy Jork; z uwagi na swą działalność w rodzącym się wtedy przemyśle lotniczym obracał się w najbardziej wpływowych kręgach Manhattanu. B y ł więc Carlem Denhamem — filmowcem i pozerem, który z właściwą sobie skłonnością do przesady i popisu wznosi pomost między pierwotną puszczą i betonową dżunglą, wystawiając na pokaz ósmy cud świata. Nawet śmierć King Konga nosi osobiste znamię jego twórcy... Cooper podczas pierwszej wojny światowej i wojny polsko-bolszewickiej pilotował bombowce i myśliwce — i w filmie to on właśnie, wraz z siedzącym w kokpicie Ernestem Schoedsackiem, śmiertelnie rani goryla. (Choć tak naprawdę Bestia nie ginie od pocisków, lecz jest ofiarą Pięknej).
Z przedmowy Petera Jacksona

Tę opowieść o przygodach Coopera – żołnierza, jeńca wojennego, odkrywcy, dokumentalisty, reżysera filmowego i rekina show-biznesu czyta się z zapartym tchem. Wszyscy wiemy, że małpa była wielka. Ale człowiek, który tchnął w nią życie – jeszcze większy.
J.J. Abrams, twórca serialu Zagubieni

Mark Cotta Vaz, Szalone życie Meriana Coopera, Twórcy King Konga
W księgarniach od 8 kwietnia