MICHAL URBANIAK - jeden z najbardziej znanych na świecie polskich muzyków jazzowych. Multiinsrumentalista, skrzypek jazzowy i saksofonista, a także kompozytor, aranżer i producent płyt.

Urodzony w Warszawie, edukację muzyczną rozpoczął w Łodzi, gdzie uczęszczał do Liceum Muzycznego. Od 1961 kontynuował naukę w Warszawskiej PWSM w klasie skrzypiec, światowej sławy profesora Tadeusza Wrońskiego. Jeszcze w liceum samodzielnie nauczył się gry na saksofonie i występował w zespole dixielandowym „Tiger Rag”. Załóżył też własny zespół “Moon Glow” a propozycja dołączenia do zespołu “Jazz Rockers” Zbigniewa Namyslowskiego spowodowala przeniesienie do stolicy na stałe. Umożliwiło to nawiązanie kontaktów z wieloma zawodowymi i zagranicznymi jazzmanami. Współpraca z zespołem „Jazz Rockers” zaowocowała wspólnym występem na festiwalu Jazz Jamboree '61. Występ zespołu i gra poszczególnych muzyków spotkała się z rewelacyjnym przyjęciem słuchaczy i krytyków. Urbaniak zostaje zaproszony do współpracy przez Andrzeja Trzaskowskiego. Wraz z jego zespołem „The Wreckers” w 1962 wyjechał na koncerty klubowe i festiwalowe do USA. Zespół wystąpił w Newport, Waszyngtonie, Chicago, San Francisco i Nowym Yorku. Tam po raz pierwszy Urbaniak słyszy swoich „bogów” na żywo: mi.in. Milesa Davisa i Diane Washington. Po powrocie do kraju zaczyna się współpraca z kwintetem Krzysztofa Komedy(1962-64). Razem wyjeżdżają do Skandynawii, gdzie po skończeniu kontraktów Urbaniak zostaje. Tworzy tam zespół z Urszulą Dudziak i Wojtkiem Karolakiem, zdobywając wielka popularność. Zespół ten stanowił zalążek słynnego później na calym swiecie ’’Michal Urbaniak Fusion”.

Do kraju wraca w 1969 i coraz częściej sięga po swoje skrzypce, które „zdradził” dla saksofonu. Tworzy też autorską „Grupę Michała Urbaniaka”, do której zaprosił (i w której grali w różnych okresach): pianista Adam Makowicz, basiści - Paweł Jarzębski, Michał Komar, Janusz Kozłowski, perkusiści - Czesław Bartkowski, Andrzej Dąbrowski oraz wokalistka Urszula Dudziak. Wspólnie nagrali (w 1970 r.) pierwszy zagraniczny album "Parathyphus B". Swoją grupę Urbaniak przedstawiał wielokrotnie na festiwalach Jazz Jamboree (1969 r. – 1972r.) oraz na festiwalach europejskich (Norymberga, Kongsberg, Molde, Heidelberg, Montreux). Znamienny był udział Urbaniaka (w 1971 r.) w Berliner Jazztage, gdzie wystąpił w międzynarodowym Violin Summit. Na Festiwalu w Montreaux’ 71 Urbaniak dostaje nagrodę Grand Prix dla najlepszego solisty i stypendium do słynnej szkoły jazzowej: Berklee School of Music w Bostonie. Młodziencze marzenia Urbaniaka o Nowym Yorku i graniu z najlepszymi jazzmenami zaczęły się spełniać. Po tryumfalnych koncertach w Stanach i w Europie w maju 1973 po raz ostatni zagrał przed polską publicznością i wyjechał wraz z Urszulą Dudziak do USA na stałe. Mimo otrzymanego stypendium nie podjął studiów w Berklee College of Music. Dzięki rekomendacji Johna Hammonda zawarł kontrakt płytowy z wytwórnią Columbia, która wydała - jako "Fusion" - jego zachodnioniemiecki album "Super Constellation". Na trasę promocyjną zaprosił polskich jazzmanów Czesława Bartkowskiego, Pawła Jarzębskiego i Wojciecha Karolaka. W 1974 r. założył zespół „Fusion”, którego muzykę wzbogacił o melodie i nieregularną rytmikę zaczerpnięte z polskiej muzyki ludowej. Urbaniak grał wtedy na zbudowanych specjalnie dla niego 5-strunowych skrzypcach, syntezatorze skrzypcowym, a także lyriconie - przypominającym saksofon instrumencie elektronicznym. Ciekawa folkloryzująca muzyka fusion spotkała się z entuzjastycznym przyjęciem w Ameryce. Nieoczekiwanie, Urbaniak stał się niezwykle popularnym artystą. Doskonałe przyjęcie autorskiego albumu "FUSION" umożliwiło mu nagranie kolejnych, utrzymanych w podobnej stylistyce płyt ("Atma" i "Fusion III"), które zapoczątkowały pasmo amerykańskich sukcesów M.Urbaniaka i U.Dudziak. Z dużą łatwością lansował nowe brzmienia, swoistą "modę na ludowość i Polskę" (łącząc je z umilowana przez siebie “czarną muzyką”) oraz zjednywał sobie grono entuzjastów. Tylko w latach 1975 - 1989, gdy prowadził grupę „ Michał Urbaniak Fusion”, przyciągnął do siebie nie tylko wybitnych jazzmanów, ale także skupił grono muzyków, którzy w zespołach Urbaniaka mieli brawurowe debiuty (np. Kenny Davis, Tom Guerin, Harold Williams, Buddy Williams, Doc Powell, Ronnie Burrage, Basil Farrington, Gerald Brown, Bernard Wright i Steve Jordan, Marcus Miller, Omar Hakim, Victor Bailey, Kenny Kirkland, Mtume, Reggie Lucas).

Pozycja Urbaniaka na amerykańskim rynku w latach 70. i 80. była nieporównywalna z karierami innych polskich muzyków nagrywających i koncertujących na Zachodzie. Urbaniak (oraz w pewnym sensie także Urszula Dudziak) błyskawicznie dołączyli do czołówki fusion-jazzu i ze swoją muzyką pojawiali się w renomowanych klubach jazzowych "Village Vanguard" i "Village Gate", salach koncertowych (np. Carnegie Hall), trasach koncertowych. Grali z takimi zespołami, jak: “Weather Repert” , Herbie Hancock, Chick Corea, George Benson czy Billy Cobham a także na najważniejszych festiwalach w Nowym Jorku, Newport, Waszyngtonie, Syracuse, JVC,etc.

^{żródło : oficjalna strona}