„Seventh Son Of A Seventh Son” Iron Maiden ukazał się 30 lat temu [CIEKAWOSTKI]

Który album studyjny Iron Maiden jest najlepszy? To trudne pytanie zadają sobie fani metalu od lat. „Żelazna Dziewica” zrodziła przecież tyle wspaniałej muzyki – dyskografia zespołu liczy 16 albumów studyjnych. Ale w rankingach, które mają wyłonić największe dokonanie Iron Maiden, zazwyczaj w czołówce spotkać można siódmy krążek zespołu, „Seventh Son Of A Seventh Son”.

Płyta z takimi słynnymi utworami, jak „The Clairvoyant” czy „Can I Play With Madness” uznawana jest za najlepszy album „Ironów” przez fanów Antyradio.pl. Skąd to wiemy? Zwyciężyła w naszej sondzie, którą przeprowadziliśmy w 2015 roku. „Siódmy Syn” zdobył 18% głosów i na podium wyprzedził „Brave New World” (17%) i „The Number Of The Beast” (15%).

„Seventh Son Of A Seventh Son” Iron Maiden - ciekawostki

Jak widać, „Seventh Son Of A Seventh Son” wciąż się broni po latach, a zawarte na nim wspaniałe utwory w ogóle się nie zestarzały. 11 kwietnia 2018 album skończył 30 lat – z okazji jego jubileuszu przypomnijmy sobie garść ciekawostek o najlepszej płycie Iron Maiden.

Taka jest moja koncepcja, tak ja to widzę

Album postrzegany jest jako to dzieło „Ironów”, na którym najbardziej zbliżyli się do rocka progresywnego. Przede wszystkim dlatego, że był to pierwszy i jedyny concept album z prawdziwego zdarzenia w wykonaniu grupy Steve’a Harrisa. Co prawda na poprzednich płytach, takich jak „Powerslave” czy „Somewhere In Time” niektóre utwory były ze sobą jakoś powiązane, ale nie tworzyły od początku do końca spójnej historii.

Uzdrowiciel, wężousty, wilkołak

A jaka to historia? Oczywiście historia Siódmego Syna Siódmego Syna. Według legend różnych narodów siódmy syn ojca, który sam urodził się jako siódmy syn obdarzony jest jakąś magiczną mocą. W obu przypadkach musiało być to dokładnie siódme dziecko płci męskiej - kolejni bracia nie mogą być rozdzieleni przez siostrę. Według Irlandczyków, siódmy syn siódmego syna otrzymuje moc uzdrowicielską. Włosi wierzyli, że jest odporny na jad węży i potrafi nad nimi panować. Z kolei niektórzy mieszkańcy Ameryki Łacińskiej uważają, że takie dziecko staje się wilkołakiem. Idea siódmego syna siódmego syna zafascynowała Steve’a Harrisa po lekturze bazującej na podobnym motywie powieści fantasy Orsona Scotta Carda, „Siódmy syn” z 1987 roku. Jej bohaterem jest Alvin Miller, który poprzez niezwykłe okoliczności swoich narodzin otrzymuje potężną magiczną moc.

Dziecko księżyca

Opowieść Iron Maiden o losach Siódmego Syna Siódmego Syna jest oczywiście osadzona w świecie fantasy. O chłopca rywalizują siły dobra i siły zła, z samym Lucyferem na czele („Moonchild”). Młody człowiek ma niesamowite wizje, których znaczenia nie rozumie („Infinite Dreams”) i prosi o pomoc w odczytaniu przyszłości lokalnego proroka („Can I Play With Madness”). Z kolei władca piekieł usiłuje zdobyć jego potęgę różnymi metodami, nawet podsuwając mu własną córkę („The Evil That Men Do”). Kiedy Siódmy Syn ostatecznie obiera ścieżkę dobra, szatan postanawia sprowadzić na niego nienawiść ludzi, którzy oskarżają go o spowodowanie zniszczenia wioski („The Prophecy”, „The Clairvoyant”). Siódmy Syn, aby uchronić świat od skutków swojej mocy, postanawia umrzeć („Only The Good Die Young”).

Nie igraj z orłami

„Can I Play With Madness” początkowo był balladą i miał nieco inne słowa, a także inny tytuł – „On The Wings Of Eagles”. Ostateczny kształt utwór zawdzięcza Steve’owi Harrisowi, który dopisał dodatkowe partie w środku utworu, zaś nowy tytuł zasugerował Bruce Dickinson.

Gdy słyszę klawisze, to kwiczę

„Seventh…” był pierwszym albumem Iron Maiden, na którym pojawiły się instrumenty klawiszowe. Cóż, było to zgodne z duchem czasu – już na wcześniejszym o dwa lata „Somewhere In Time” słychać syntezatory gitarowe. Klawisze obsługiwał Adrian Smith – podobno w większości partii używał tylko jednego palca.

Pożegnanie z Adrianem

„Seventh Son Of A Seventh Son” zawierał kapitalne utwory, ale nie da się ukryć, że brzmi znacznie lżej niż starsze płyty brytyjskiej grupy. Wielu ortodoksyjnych fanów kręciło nosami na nowe brzmienie – „Can I Play With Madness” niektórzy wykpiwali jako „pop metal”. Obrany przez Iron Maiden kierunek nie spodobał się też Adrianowi Smithowi. Niektórych utworów, według relacji Bruce’a Dickinsona, gitarzysta wręcz nienawidził – na przykład „Can I Play With Madness” w wersji, która trafiła na płytę. W 1989 roku Smith odszedł z zespołu – zastąpił go Janick Gers. Wrócił 10 lat później i pozostaje w składzie do dziś jako jeden z trzech gitarzystów Iron Maiden.

Mrożone podroby z Eddiego

Okładka albumu, autorstwa Dereka Riggsa, jak zwykle przedstawia zespołową maskotkę, Eddiego. Tym razem stwór uwięziony został pośród lodów Arktyki – co ciekawe, inspiracji dostarczył Dante, a dokładniej jeden z opisanych przez niego kręgów piekła w „Boskiej komedii”. Ciało Eda jest w stanie połowicznego rozkładu, i to dosłownie - w ręku trzyma własne wnętrzności, a jego mózg płonie. Ten ostatni element został zainspirowany kreacją sceniczną brytyjskiego wokalisty Arthura Browna, który zwykł podczas koncertów zapalać swoje nakrycie głowy.

Policjanci z Maidenami

Utwór „Only The Good Die Young” miał swoje 5 minut na ekranie – w dość zaskakujących z perspektywy lat okolicznościach. Można było go usłyszeć w szóstym odcinku piątej serii bardzo popularnego serialu sensacyjnego, „Policjanci z Miami” („Miami Vice”), zatytułowanym „Na linii ognia”.

Iron Maiden – koncerty w Polsce 2018

Jeszcze w tym roku dwukrotnie będziemy mieli okazję zobaczyć autorów „Seventh Son Of A Seventh Son” w Polsce. Pierwszy występ Iron Maiden odbędzie się 27 lipca 2018 w TAURON Arena Kraków, a drugi w tym samym miejscu 28 lipca 2018.