Kim jest Meluzyna z kultowej piosenki? To wcale nie jest postać z "Pana Kleksa"
Obserwuj w Google
Nie wszyscy wiedzą, że bohaterka kultowej piosenki z PRL-u w wykonaniu Małgorzaty Ostrowskiej wcale nie została wymyślona przez Jana Brzechwę. Chodzi o Meluzynę.
Meluzyna, która zyskała popularność dzięki kultowej piosence z filmu "Podróże Pana Kleksa", to postać pochodząca z europejskiego folkloru. Wbrew temu, co mogłoby się wydawać, jej historia nie pochodzi z twórczości Jana Brzechwy, ani kultowej produkcji Krzysztofa Gradowskiego, lecz wywodzi się z legend średniowiecznych, szczególnie popularnych w kulturze francuskiej. O kim tak naprawdę śpiewała Małgorzata Ostrowska?
Kim jest Meluzyna? O co chodzi w piosence Małgorzaty Ostrowskiej?
"Meluzyna" chociaż to utwór z muzyką Andrzeja Korzyńskiego pochodził z filmu, szybko stała się autonomicznym hitem lat 80. i jednym z symboli PRL-u. Film i sama piosenka obrosły takim kultem, że do dziś wiele osób wspomina je z melancholią. Nie bez powodu "Meluzyna" doczekała się niedawno nowej wersji z udziałem Darii Zawiałow, a sama Ostrowska gościła na jednym z koncertów Męskiego Grania.
Piosenka pojawia się w filmie w momencie, kiedy Kleks ze swoją załogą docierają do królowej Aby, w którą wcieliła się Ostrowska. Władczyni zaczyna snuć opowieść. "Meluzyna" opowiada historię tajemniczej istoty, która zakochała się w Pustoraku. Jest to historia o różnych aspektach miłości - również takiej, która przeczy racjonalnemu zachowaniu. Utwór ma bajkowy charakter, co bezpośrednio łączy się z atmosferą filmu.
Quiz: Kto śpiewał te hity PRL-u? Młodzi odpadną na 2. pytaniu
Kim była legendarna Meluzyna?
Piosenka z "Podróży Pana Kleksa" chociaż działa na wyobraźnię i nostalgię ma niewiele wspólnego ze źródłem historii Meluzyny. Jest to mityczna postać, która pochodzi z europejskich literackich legend średniowiecznych. Najczęściej była przedstawiana jako istota o podwójnej naturze – po części kobiecej i po części wężowej lub rybiej. Ta opowieść jest szczególnie popularna w tradycji francuskiej i bretońskiej, gdzie bywa wiązana z historiami o rodzinach królewskich i tajemniczych, magicznych związkach.
Legenda z XIV wieku, spisana przez dworzanina księcia Jana de Berry mówi, że Meluzyna była nimfą lub czarodziejką, która w każdy sobotni wieczór przemieniała się w stworzenie z ogonem węża lub ryby. Tę przemianę ukrywała przed swoim mężem, za którego wyszła pod jednym warunkiem - nigdy nie może zobaczyć jej szóstego dnia tygodnia. Mężczyzna złamał obietnicę i podejrzał żonę, jak bierze sobotnią kąpiel. Ujrzał nadnaturalne cechy Meluzyny i ściągnął na swoją rodzinę nieszczęście. Czynił niekończące się wyrzuty żonie, więc ta postanowiła opuścić go, rzucając się z okna i zmieniając w skrzydlatego węża. Opowieść ta odwołuje się do motywów zakazanej ciekawości i konsekwencji złamania zaufania w relacjach międzyludzkich.
Meluzyna stała się symbolem melancholii, samotności i tajemnicy. Jej postać bywa utożsamiana z siłami natury, magii i nieuchwytnej kobiecości. Jest również ważnym elementem kultury popularnej, pojawiając się w literaturze, sztuce i muzyce, co widzimy, chociażby w "Podróżach Pana Kleksa". Co ciekawe w sztuce występuje termin meluzyna, którym określa się element zdobniczy przedmiotów użytkowych, często żyrandoli, przedstawiający postać kobiecą z ogonem ryby lub węża.
Źródło: Antyradio/Wikipedia.org
Dziękujemy za przeczytanie artykułu do końca! Po więcej informacji zachęcamy do odwiedzenia naszego Facebooka, Twittera, TikToka i Instagrama. Żeby posłuchać, co teraz gramy, kliknij w poniższy baner!
