Legendarny horror z lat 70. To turystyczne miasto nigdy nie było tak przerażające
Obserwuj w Google
Widz ma poczucie kontroli, bo w każdej chwili może wyłączyć film, co daje komfort psychiczny. To sprawia, że nawet osoby wrażliwe chętnie sięgają po takie dzieła.
- Horrory pozwalają bezpiecznie oswoić lęki, które w normalnym życiu bywają trudne do jednoznacznego zidentyfikowania.
- Obserwowanie fikcyjnych zagrożeń pomaga zrozumieć własne emocje i mechanizmy strachu.
- Jest taki film, który stanowi doskonały przykład horroru i warto zapoznać się z ciekawostkami na ten temat.
Ludzie kochają dobre horrory
Strach w kontrolowanej formie pozwala oderwać się od codzienności i przeżyć silne emocje bez realnego zagrożenia. Widzowie w Polsce lubią filmy, które angażują wyobraźnię i trzymają w napięciu do ostatniej minuty. Horror jest dla wielu osób idealnym połączeniem rozrywki i w pewnym sensie także „emocjonalnego oczyszczenia”. Horrory działają na pierwotne emocje, które są wspólne dla wszystkich ludzi, niezależnie od wieku. Strach, niepokój i napięcie sprawiają, że seans staje się intensywnym doświadczeniem. Polscy widzowie cenią fakt, że horror potrafi wywołać autentyczne reakcje i przyspieszone bicie serca. To właśnie ta siła oddziaływania sprawia, że ten gatunek nie wychodzi z mody.
Quiz: Tak się żyło w PRL, dziś brzmi to jak fikcja. Rozwiąż test i przekonaj się sam
Powyższe jest idealnym wstępem do pewnej ciekawostki na temat doskonałego horroru. Otóż w momencie premiery, film Don’t Look Now spotkał się z ogólnie przychylnym odbiorem krytyków, chociaż nie brakowało też głosów krytycznych. Część recenzentów zarzucała mu mechaniczną konstrukcję. Jay Cocks z magazynu Time pisał, że jest to dzieło tak bogate, złożone i subtelne, iż wymaga więcej niż jednego seansu. Poniżej znajdziecie więcej intrygujących faktów o tym niesamowitym dziele.
Film wywołał sporo emocji
Julie Christie i Donald Sutherland wcielają się w Laurę oraz Johna Baxtera. Jest to małżeństwo, które wyjeżdża do Wenecji po niedawnej, tragicznej śmierci swojej córki. Podróż ma związek z zawodowym zleceniem Johna, który podejmuje się renowacji zabytkowego kościoła. Pobyt w mieście staje się dla nich próbą zmierzenia się z żałobą, poczuciem straty oraz napięciami, które pojawiają się w ich relacji po tym bolesnym doświadczeniu.
Vincent Canby z The New York Times skrytykował film za brak napięcia, tłumacząc to faktem, że kluczowy zwrot akcji pojawia się w połowie, a nie na końcu. Według niego w tym momencie film przestaje budować suspens i zamienia się w elegancki wizualnie zapis zwiedzania Wenecji. Canby uznał również, że motyw jasnowidzenia nie wypada przekonująco, ponieważ przypomina zwykłe wyprzedzanie wydarzeń znane z klasycznych zabiegów narracyjnych.
Roger Ebert w recenzji dla Chicago Sun-Times chwalił Roega za niezwykłą umiejętność wypełniania kadru niepokojącymi formami i kompozycjami, natomiast Pauline Kael określiła jego styl jako lodowato elegancki. Nawet Vincent Canby, mimo ogólnie negatywnej oceny filmu, przyznał, że reżyser potrafi utrzymać atmosferę zagrożenia znacznie dłużej, niż pozwalałby na to sam scenariusz.
Źródło: Antyradio/Wikipedia
Dziękujemy za przeczytanie artykułu do końca! Po więcej informacji zachęcamy do odwiedzenia naszego Facebooka , Twittera, TikToka i Instagrama. Żeby posłuchać, co teraz gramy, kliknij w poniższy baner!
